Mum Âleminde
Mum âleminde yazdım ben sana hep şiirleri,
Lambayı açsam daha görünür hâle gelen hasretin,
Daha bir yakıyordu çünkü içimi.
Yağmura mırıldandım dizelerimi,
Soğutsun diye içimdeki alevi.
Fakat yağmur da seni biliyordu,
Her damlasında yüzünü taşıdı cama.
Ben sustukça gecenin dili çözüldü,
Adını söyledi usulca,
Karanlığın en tenha yerinde.
Mum eridi, zaman eksildi,
Gölgem duvarlarda sana doğru uzadı.
Bir tek sen gelmedin;
Oysa kapıyı aralık bıraktım,
Belki özlemin yolu şaşırmaz diye.
Masamda yarım kalmış bir mektup,
İçinde söyleyemediğim bütün vedalar…
Her cümle sana varmak isterken
Bir noktada durdu kalem,
Çünkü ayrılığın sonu yazılmıyordu.
Sabaha karşı yağmur dindi,
Ama içimdeki yangın dinmedi.
Anladım ki bazı aşklar
Suya anlatıldıkça çoğalır,
Küllerinden yeniden tutuşur.
Şimdi yine mum ışığında yazıyorum seni;
Ne gece yetiyor unutturmaya
Ne de gün saklayabiliyor yokluğunu.
Sen uzakta kaldıkça
Ben sana biraz daha yaklaşıyorum
Her şiirin içinde.
