Bugün insanlar konuşmuyor. Çünkü konuşanın hedef haline geldiği bir dönemdeyiz.
Bir çocuk hayal kurduğunda “gerçekçi ol” deniliyor. Bir genç mücadele ettiğinde “boş ver” deniliyor. Bir insan hakkını aradığında ise hemen susturulmaya çalışılıyor.
Oysa toplumları ayakta tutan şey; korku değil, cesarettir.
Biz yıllardır susmayı olgunluk sandık. Haksızlığa ses çıkarmamayı sabır sandık. Ama sessizlik büyüdükçe sorunlar da büyüdü.
Bugün sokakta yürüyen insanların çoğu yorgun. Sadece ekonomik olarak değil; ruhsal olarak da tükenmiş durumdalar.
Kimse birbirini gerçekten dinlemiyor. Herkes kendi savaşının içinde kaybolmuş durumda.
Ve en acısı şu: İnsanlar artık umut ederken bile çekiniyor.
Ama bir toplum tamamen bitmez. Bir kişi bile mücadele etmeye devam ediyorsa, o toplum hâlâ ayağa kalkabilir.
Çünkü değişim bazen milyonlarla değil, susmayan tek bir insanla başlar.
