İnsan Hayatı Ne Zaman Sadece Yaşamaktan İbaret Sanmaya Başladı?
İnsan sabah uyanır.
Gözlerini açar, hazırlanır, işe gider. Gün boyunca yapması gerekenleri yapar, akşam eve döner, yemek yer, dinlenir ve uyur. Ertesi sabah aynı hayat yeniden başlar.
Bütün bunlar yaşamın doğal döngüsünün bir parçasıdır. İnsan çalışır, üretir, beslenir, dinlenir, yürür, sever, kaybeder.
Fakat insanın bütün varoluşu bundan mı ibarettir?
Ayağımızın altında, üzerinde yürüdüğümüz bir toprak var. Başımızı kaldırdığımızda gökyüzünü görüyoruz. Fakat üzerinde yürüdüğümüz toprağın altında ne olduğunu, gördüğümüz gökyüzünün ötesinde ne bulunduğunu gerçekten düşünüyor muyuz?
İnsan bir hayatın içinde yaşıyor fakat çoğu zaman hayatın kendisini düşünmeden yaşıyor.
Bence asıl kopuş burada başlıyor.
İnsan yalnızca dış dünyada olup bitenlere göre yaşamaya başladığında, kendi varoluşunun derinliğinden uzaklaşıyor. Kendisine sunulan düzeni sürdürüyor ama o düzenin ne olduğunu sorgulamıyor. Önündeki yolu yürüyor fakat yolun nereye çıktığını düşünmüyor.
Sonra hayatın içindeki birçok şey anlamsızlaşmaya başlıyor.
Günler birbirine benziyor. İnsanlar birbirine benziyor. Yaşamak, yapılması gerekenleri tamamlamaya dönüşüyor.
Oysa sorun hayatın anlamsız olması olmayabilir.
Sorun, insanın hayatın anlamını arayacak kadar derine inmeyi bırakmasıdır.
Çünkü düşünmek yalnızca bir konu hakkında fikir üretmek değildir.
Düşünmek, gördüğünün arkasına bakabilmektir.
Üzerinde yürüdüğün toprağı, üzerinde yaşadığın dünyayı, içinde taşıdığın bilinci ve bütün bunların neden var olduğunu kendine sorabilmektir.
İnsan bu soruları sormayı bıraktığında dış dünya büyür, iç dünya küçülür.
Ve insan, koskoca bir varoluşun içinde yaşarken yalnızca kendi günlük rutininin içinde yaşamaya başlar.
Bizi çıkmaza sokan şey hayatın kendisi değil; hayatı yalnızca bize gösterildiği kadar görmemizdir.
