Ben artık şunu biliyorum:
Bazı aşklar kavuşmak için değil, insanın ruhunda hiç kapanmayan bir cümle bırakmak için yaşanır.
Bazı insanlar hayatımıza bir ömür kalmak için değil, kalbimizin ne kadar derin sevebildiğini öğretmek için girer.
Ve bazen bir insan hayatından gider ama ona söyleyemediğin her şey içinde yaşamaya devam eder.
Belki bir gün onun adını duyduğunda eskisi kadar acımaz canın.
Belki bir gün aynı şarkıyı dinler, aynı sokaktan geçer ama artık gözlerin onu aramaz.
Yine de yaşadığın şeyin gerçekliğini inkâr etmezsin.
Çünkü sen o insanı gerçekten sevmişsindir; karşılık bulamamış olman, hissettiklerini değersiz yapmaz.
Çünkü kalp, unutmayı akıl gibi öğrenemez; bazen en çok da hiç yaşanamamış bir aşkın yasını tutar.
Ve insanın içinde yıllarca taşıdığı en büyük kırgınlık belki de şudur:
Bir gün dönüp ona, bütün kalbiyle sevdiği insanın gözlerinin içine bakarak, “Ben seninle bir hayat hayal etmiştim; sen ise o hayatın içinde bana hiç yer vermedin,” diyememiş olmak.
İşte karşılıksız aşk budur:
Bir insanın kalbinde koca bir ömür yaşamak, onun hayatında ise yalnızca bir yabancı olarak kalmak…
