İBRAHİM ŞAŞMA:GÜVERCİNLERDE AĞLAR

Kırgınım insanoğlu, cam kırığı yüreğim;

Hırsın ile kırıldı, damı tutan direğim.

Kırgınım insanoğlu, sildin göğün rengini;

Kim tutacak cihanda, kayıp sulhun dengini?

Ben o ak güvercinim, yanık zeytin dallarım.

Dikenli tel görmüştür, gök semada yollarım

Gül rengi kalemimi, kimdir kanla yazdıran?

Şehrayin gözlerimden, gözyaşımı sızdıran.

Namlu ucunda aşkın, kanı kemiği eti.

Neden zayidir göğün, o mavi sükûneti?

Kin ne büyük marazmış, rengi katrandan kara.

Dipsiz derin yâr imiş, kalpte açılan yara.

Kırgınım insanoğlu,  barış türküsü yetim

Onsuz kırık kanadım, suskundur hürriyetim

Kırık vicdan aynası, ağlayan taş duvarlar

Kendi gönül bağımdan beni neden kovarlar.

Suyu kim bulandırdı, hep kan diye haykırdı.

Vicdanın aynasını, söyle insan kim kırdı?

İnsan ki sebep olmaz, gözyaşına kimsenin.

Ak kanadım yetmedi, karanlığına senin.

Bir ana bir of desin, yıkılır sıradağlar;

Ne zaman bir çocuk ölür, güvercinler de ağlar.

Neden kalplerden kalbe, çekilmiş kalın duvar?

Ağlayan çocukların hep bölünmüş düşü var.

Kırgınım insanoğlu, bilmedin hiç sevmeyi.

Şiar edindin şiar, gök semayı dövmeyi.

Ben bir dal parçasıyla kendime yuva kurdum.

Neden sana dar geldi, benim bu cennet yurdum.

Savaş kanlı bir pençe, arzın kanarken bağrı.

Duyulmaz mı dünyanda, Yunus’tan kutlu çağrı.

Kırgınım insanoğlu, aşiyanım yanıktır.

Ak kanadım yıllarca, her cürmüne tanıktır.

Sen vurdun, sen kanattın, hep sen yıktın sen yaktın.

Gözlerime Kabil’in, hep gözleriyle baktın.

Asırlardır hasretim, sulhun billur sesine.

Bürü üryan ruhunu, barış elbisesine.

Neden indi gözüne, kin denilen o perde?

Barışın gül kokulu, gül sabahları nerde ?

Barış kokusu özler, gelmiş gelecek çağlar.

Ne zaman bir çocuk ölür, güvercinler de ağlar.

İlgili Yazılar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir