Avuçlarımın arasında sıcacık bir umut, zihnimden ruhuma süzülen nergis kokulu düşler saklıyordum. Bir günün tüm saniyelerine sığdırmıştım hepsini; geceleri renklendiren, yarına inanmamı sağlayan o gizli hayallerim, beni katı gerçeklerden koruyan birer limandı…
Fakat bir sabah, içimde bir üşümeyle uyandım. Ellerim soğuk, etrafım ıssızdı. Çocukken en değer verdiğim oyuncağımı saklar gibi özenle sakladığımı sanmıştım, oysa. Yastığımın altı boştu, yatağımın kuytularında da yoktular. Gece açık bıraktığım pencereden esen rüzgâr mı alıp götürmüştü onları?
Adımlarım sokakları, caddeleri aşındırdı, ama hiçbir yerde izlerine rastlayamadım. Beni artık terk ettiklerini düşündüm o an. Günler hızlandı ve içimdeki dünya un ufak oldu; rüyalarımın rengi soldu, umut bu şehre tesadüfen gelen bir yabancıya dönüştü.
Peşlerinden gittim. Serin esintilere, kıyıya vuran dalgalara sordum onları. Sırlarımı sadece onlarla paylaşmıştım, acaba beni kandırıp düşlerimi mi çalmışlardı? Ne rüzgâr ne deniz bir cevap verdi. Titrek sokak lambası altında, çocukların neşeli seslerinde aradım varlıklarını, yine bulamadım.
Şimdi o soluk dakikaların arasında tutunmaya çalışıyorum hayata. Bir kuşun kanadına tutunup dönerler ihtimaliyle, penceremi hiç kapatmıyorum.
İnsanın içindeki o büyük eksiklik ne zaman başlar bilir misiniz? Tutunacak bir hayali kalmadığında. Ben de öylece eksilmiştim işte… Gidenler evimin yolunu kaybetmişti, sanki kapımı çalan tek bir tıkırtı bile yoktu.
Sonra, zamanın ötesinde bir an çıkageldi; takvimlerin yazmadığı, ismi konulmamış gizemli bir gün…
Sessizce süzüldüler içeri. Sanki hiç gitmemiş gibi, hasretle kucaklaştık. Bu kez elleri boş değildi; ceplerinde rengârenk bir dünya ve yitirdiğim o huzur vardı. O an fark ettim ki benden kaçmamışlar; yalnızca kendi iç sesimi duyabilmem, durup kendimi dinleyebilmem için beni bana bırakmışlar.
O yirmi dört saati, o eksik dakikaları kendi içimde tamamladığımda, kendime ve hayallerime yeniden kavuştum.
