HAKİKATİM ve BEN
Sessizleşti bugün tren rayları.
Ruhum sanki başka bir memlekette.
Sonra ağlayan bir sesi…
Hakikatim ve ben.
Uçan bir kuş,
Doğan bir güneş,
İlerleyen bir tren ,
Hakikatim ve ben.
Hayat bazen ,
Yokla var arasında.
Kelimeler kifayetsiz,
Bakışlar anlamsız.
Kelimeler dökülse ah !
Kağıda…
Ne çok söylemek isterdi.
Derinleşen bir kuyu gibi.
Zamansız gitmeler,
Bilinmezlik,
Hakikatim ve ben.
Yusuf’ta kuyudaydı.
Onu yalnız bırakmayan bir Rabbi vardı.
Yusuf ışığa doğru yöneldi
Hakikatini buldu.
İlayda ÇALIŞKAN
