Her Şey Olacağına Vardı
Savaşarak yenemezdi beni…
Zaten savaşmadı da.
Seviyor gibi yapıp,
Usulca bitirdi beni.
Ben, şefkat gördüğüm yüreği incitmem ki asla,
Bir dokunuşu bile kıymet bilirdim.
Oysa o, “kıyamam” diyerek oyaladı beni,
O cümlede saklıymış vedanın ilk adımı.
Sonra anladım…
Birini çok düşünmek, yavaşça kendini unutmak demekmiş.
Onu kafama takarken,
Kendimi kaybetmişim fark etmeden.
Meğer en büyük fedakârlığı kimin için yaparsan,
En büyük ihaneti ondan görüyormuşsun.
Ve o ihanet…
İnsanı öldürmüyor, ama yaşatmayı da bırakıyor.
“Bak,” dedim kendime,
“O kadar çabaladın da ne oldu?”
Rüzgâr, hep bildiği yöne esti,
Sessizlik, yine kalbime çöktü.
Ve ben, sonunda öğrendim:
Her şey olacağına varıyor.
Ve bazı şeyler,
Aylin Altın
