RÖPORTAJ: ÖZGE GARGUN

1.Eser sahibi kimdir? Sizi yakından tanıyabilir miyiz?

Ben Özge Gargun. 6 Aralık 1984 yılında Ankara’da, doğum sırasında oksijensiz kaldığım için Serebral Palsi’li olarak dünyaya geldim (Beynimde kasların hareketini yönlendiren bölgenin etkilenmesi nedeniyle yürüyemiyor, ellerimi tam kullanamıyor ve konuşurken güçlük çekiyorum). Hayatım boyunca her yerde olduğu gibi ilkokula (Ayrancı İlkokulu) başlarken de birçok ön yargı ile karşılaştım. Kayıt için istedikleri zekâ testinde normalin üstünde bir zekaya sahip olduğum ortaya çıktığı ve okumak, en doğal hakkım olduğu halde önce normal okula kayıt etmek istemediler. Oysa dört yaşındayken gittiğim fizik tedavi merkezinde okumayı öğrenmiştim zaten. Ailem tüm bu sorunları çözdükten sonra okula başladım. İlkokuldan başarıyla mezun olduktan sonra orta okul için eski okuluma, şimdiki adıyla Türkan Yamantürk İlköğretim Okulu’na devam etmeye karar verdim. Daha sonra, not ortalamam ile Ayrancı Yabancı Dil Ağırlıklı Lise’ye girmeyi hak kazandım. Matematik-Fen Bölümü’nü birincilikle bitirdikten sonra Bilkent Üniversitesi İngilizce-Türkçe Çevirmenlik Bölümü’nden de Yüksek Şeref Öğrencisi ve Bölüm Birincisi olarak mezun oldum. İkinci üniversite kapsamında Anadolu Üniversitesi Halkla İlişkiler önlisans ve ardından İşletme lisans programlarını bitirdim. Daha sonra ise Yeditepe Üniversitesi Gazetecilik ve Medya Yönetimi yüksek lisans programını hem bölüm hem de Sosyal Bilimler Enstitüsü birincisi (4.00/4.00) olarak tamamladım. Diğer taraftan bir telekomünikasyon şirketinde Kurumsal İletişim Uzmanı olarak 18 yıldır çalışmakta ve hayatımı ailemle birlikte Antalya’da sürdürmekteyim.  

2.Yazarlığa adım atmanızdaki asıl kırılma noktası ne oldu?

Yüksek lisanstan mezun olurken Yeditepe Üniversitesi’ndeki bölüm başkanımızın anneme, hayat hikâyemin ve verdiğim mücadelenin başkalarına örnek olması gerektiğini söylemesi yazarlığa adım atmamda asıl kırılma noktası oldu diyebilirim.  

3.Sizi ilk kez kalemi elinize almaya iten özel bir an var mıydı?

Henüz bir yaşındayken götürüldüğüm bir profesör doktorun sorması üzerine, annemin tek heceli kelimeleri söyleyebildiğim yönündeki cevabına karşılık doğru teşhis bile koyamazken “İlkokulu zorla bitirebilir” şeklinde hüküm vermesi ile başlayıp hayatım boyunca fiziksel farklılıklarım nedeniyle karşılaştığım ön yargılar ve önüme konulmak istenen engellere “rağmen” neler başardığımı artık anlatmam gerektiğini hissetmem beni yazmaya yöneltti. Şiir tarafında ise lise yıllarımdan beri yaşadığım ve tanık olduğum olayların ruhumdaki duygusal izleri ilk kez yazmaya başlamamı sağladı.  

4.Çocukluğunuzdaki veya gençliğinizdeki okuma alışkanlıklarınızın bugünkü yazım dilinize ve üslubunuza nasıl bir etkisi oldu?

Çok erken yaşta okumayı öğrenmemle birlikte çocukluktan itibaren gelişen ve bitmek bilmeyen öğrenme merakım, çevirmenlik ve gazetecilik gibi dille doğrudan ilişkili eğitimlerimle birleşerek üslubuma derin bir gözlem gücü, çok yönlü düşünme, içtenlik ve duygularımı aracısız aktarma yetisi kazandırdı.  

5.Hangi deneyimlerden sonra yazar olmaya karar verdiniz?

Hayatımın her evresinde karşılaştığım kalıplaşmış ön yargıları yıkmak için geniş kitlelere ulaşmam gerektiğinin bilinciyle birlikte, boşuna yaşamış olmamak, hem bana benzer durumdaki bireylere ve ailelerine umut aşılamak hem de sahip olduklarının değerini bilmeyip mutsuz olan insanlara bir farkındalık kazandırmak istediğimi fark ettiğimde yazar olmaya karar verdim. Ayrıca elde edeceğim gelirle sokak hayvanlarına daha fazla yardım edebilme düşüncesi de bu kararımda belirleyici oldu.

6.İyi bir yazar olmanın şartları nelerdir siz bu yolda nasıl bir yöntem izlediniz?

Genel olarak şartlarla ya da kalıplarla insanların şekillendirilmeye çalışılmasını doğru bulmamakla beraber, iyi bir yazarın kuvvetli bir empati yeteneği ve keskin bir gözlem gücünün olması gerektiğini düşünüyorum. Kendim de duygularımı sınırlandırmadan, o an anlatmak istediğim hislerime en uygun düşen edebî türü seçiyorum. Dış dünyadaki insan davranışlarını ve olayların ardındaki görünmeyen nedenleri sorgulayıp bunları samimi bir aktarım süzgecinden geçirerek metinlerime yansıtıyorum. 

7.Kaleme aldığınız ilk kitap nedir ve varsa diğer kitaplarınız nelerdir?

  • İlk Kitap: Sana Rağmen (2021) – Otobiyografik / Deneme  
  • Diğer Kitaplar:
    • Sustuğumda Yuttuğum Şeyler (2022) – Şiir 
    • Ben Olsam (2022) – 8 Yaş ve Üzeri Çocuklar için Öykü Kitabı 
    • Ya Gelmezse? (2024) – 5 Yaş ve Üzeri Çocuklar için Resimli Hikâye Kitabı
    • Gözyaşı Günlüğü (2024) – Anı / Anlatı 

8.Kitaplarınızdaki konuları yazmaya yönlendiren en önemli etken ya da etkenler nelerdir?

En önemli etken aslında kişisel yaşanmışlıklarım ve olaylar karşısındaki yoğun duygularım oluyor. 2021 yılında “Herkes gibi benim de bu hayata gönderilmemin bir sebebi olmalı!” dedim. Özetle, hayata ve ön yargılara karşı duruşum ilk kitabımı (Sana Rağmen) şekillendirirken; susarak yuttuğum ve artık herkesin duymasını istediğim içsel birikimlerim şiirlerime (Sustuğuma Yuttuğum Şeyler), çocukluğumdaki ve 18 yaşında kaybettiğim kedim Pasha ile olan anılarım çocuk kitaplarıma (Ben Olsam ve Ya Gelmezse?), onun ardından yaşadığım derin yas süreci ise Gözyaşı Günlüğü’ne kaynaklık etti.

Katıldığım bir kitap fuarında yaşadığım bir olayın sonucunda çocuk kitabı da yazmam gerektiğini fark ederek 2022 yılında ilkokul çağındaki çocuklar için Ben Olsam adında yine kendi hayatımdan esinlendiğim bir öykü kaleme aldım. Görüşlerini almak üzere bilinen bir yayınevine danıştığımda, Yayın Kurulu’ndan yazdığım bu kitap ile ilgili özellikle arkasındaki sorular ile birlikte “Çocukların ilk Kişisel Gelişim Kitabı olmaya aday olduğu ve çocukların çeşitli zorluklar hakkında empati kurabilmesi adına çok güçlü, aynı zamanda zevkle okunacak bir eser olarak gerçeklik ve inandırıcılık konusunda netliğin korunup hislere yer verilirken çocuk okurun duygu durumunun göz önüne alınarak dramatikleşmeden kaçınıldığı” yorumları beni basımı için cesaretlendirdi.

2024 yılında okul öncesi ve ilkokul öğrencileri için biricik kedim Pasha’nın tatlı bir anısını öyküleştirdiğim Ya Gelmezse? adlı kuşe kağıdına basılı resimli çocuk kitabımda ise; birbirinden farklı yaşamları olan iki kedinin dostluğu üzerinden farklılıkların zenginlik olduğunu ve sevginin her şeyi çözebileceğini anlattım. Çocuklarımızın empati yeteneklerini geliştirmesini sağlayacak olan öykümün arkasında, onlara yaratıcılık ve sosyal sorumluluk bilinci kazandıracak aktiviteler de yer alıyor. Ya Gelmezse?, çocukların kaygı, bekleyiş ve belirsizlik duygularını tanımalarına yardımcı olan, duygusal okuryazarlığı destekleyen bir hikâye olarak da tanımlanabilir.

Özellikle çocuk kitaplarımda; hayatımızın her alanında başarılı ve mutlu olabilmek için çok önemli bir yetenek olduğunu düşündüğüm empati kurabilme alışkanlığını minik okurlara kişisel gelişim yolculuklarının erken döneminde kazandırmayı amaçlıyorum.

Pasha’ya duyduğum özlemi anlatan yas günlüğümü ise, bir kaybın ardından acıyla boğuşurken kimsenin kendilerini anlamadığını hissedenlere yalnız olmadıklarını göstermek için Gözyaşı Günlüğü adında bir kitap haline getirdim.

9.Hikâyeyi kurgularken karakterlerinizin kaderini önceden tamamen planlıyor musunuz, yoksa yazım sürecinde karakterlerin kendi yollarını çizdiği oluyor mu?

Şimdiye kadar yayımlanan kitaplarım doğrudan kendi hayatımdan ve gerçek kişilerden beslendiği için karakterler yaşanmışlığın getirdiği bir rota üzerindeydi. Ancak üzerinde çalıştığım romanımda, gözlemlediğim insanların tek bir cümlesi ya da davranışı zihnimde birleşerek bağımsız karakterlere dönüşebiliyor.  

10.Size ilham veren şeyler nelerdir?

Empati eksikliğiyle şekillenen insan ilişkileri, kalabalıkların arasında yakaladığım küçük detaylar, bazen aniden çalmaya başlayan bir şarkı, yaşanan kayıplar, sokak hayvanlarının masumiyeti ve hayatın onlara sunduğu zorluklara karşı mücadeleleri bana en çok ilham veren unsurlar.

11.En çok hangi dönemlerde üretken oluyorsunuz ve yazma konusunda sizi en çok motive eden şey nedir?

Belli bir çalışma saatim veya katı bir rutinim yok. Günün erken saatleri ya da gecenin yarısı fark etmeksizin duygu yoğunluğumun zirveye ulaştığı anlarda üretkenliğim de kendiliğinden tetikleniyor. Yazma konusunda beni en çok motive eden diğer unsur ise kitap fuarlarında okurlarımla göz göze gelmek, onların yüzünde ilk etkiyi görmek ve yazdıklarımın yalnız olmadıklarını hissettirdiğini bilmek oluyor.

12.Okuyucular neden sizin kitabınızı okumalı?

Kitaplarım; süslü kurgulardan ziyade gerçek bir yaşam mücadelesinin, pes etmeyişin ve saf duyguların yansıması olduğu için hayat önümüze konulan engeller karşısında kendi gücünü hatırlamak, sahip olduklarının kıymetini fark etmek, başkalarının yaşadıkları ile empati kurabilmek ve acıların içinden anlam çıkarabilmek isteyen her okur, kendinden derin bir parça bulacaktır. Yani şimdiye kadar aldığım yorumlara göre öyle de oluyor. Kitaplarımı okuduktan sonra bambaşka bir hayata başladıklarını dile getiriyorlar.

13.Kitap ya da kitaplarınızdaki ana fikirler ve vermek istediğiniz mesajlar nelerdir?

Fiziksel ya da toplumsal hiçbir sınırın insanın hayallerine engel olamayacağı, farklılıkların birer zenginlik olduğu, empatinin her kapıyı açabileceği, sevginin iyileştirici gücü, peşinden koştukları mutluluğun aslında sandıkları uzakta olmadığı ve kayıplar karşısında yasın dönüştürücü gücünü kabullenerek yaşama tutunmak gerektiği mesajını vermek istiyorum.  

14.Yazar olmanın ve yazmanın sizin için zor yanları nelerdir, bunlarla nasıl başa çıktınız?

Serebral Palsi nedeniyle ellerimi aktif kullanıp kalemle yazı yazamamam fiziksel açıdan en büyük zorluğum gibi görünse de bu engeli eğitim ve iş hayatımda olduğu gibi bilgisayarımdan faydalanarak aştım. Duygusal olarak ise iç dünyamı, acılarımı ve kırgınlıklarımı apaçık ortaya koymak bazen yıpratıcı olabiliyor. Bunu da yazmayı bir rahatlama ve bu duygularla yaşamayı öğrenme süreci olarak kabul ederek dengeliyorum. 

15.Yazar tıkanıklığı yaşadığınızda bu durumun üstesinden nasıl geliyorsunuz?

Her şeyi anında üretmek veya hız çağına ayak uydurmak zorunda olmadığımı kendime zaman zaman hatırlatıyorum. Zihnimi dinlendirmek adına müzik dinliyor, kitap okuyor, aklıma gelen küçük notları bir kenara kaydediyor ve düşüncenin kendi içinde demlenip olgunlaşmasına izin veriyorum.  

16.Kitaplarınızı kitlelere ulaştırmak, kendinizi tanıtmak ve düşüncelerinizi insanlara anlatmak için ne gibi organizasyonlar yapıyorsunuz?

Fiziksel engelim nedeniyle yalnızca Antalya’da gerçekleşen kitap fuarlarına katılarak imza günleri ve okur buluşmaları gerçekleştiriyorum. Bunun yanı sıra düşüncelerimi ve kitaplarımı anlatacak sosyal medya içerikleri üreterek ve yapay zekâ desteğiyle şiirlerimi şarkıya dönüştürüp klipler hazırlayarak kitlelerle bağ kurmaya çalışıyorum.

17.Kitap fuarlarındaki okur-yazar buluşmalarının sizin için önemi nedir, bu etkinliklerin size ve okuyucuya ne gibi katkılar sağladığını düşünüyorsunuz?

Fuarlar, kendi iç dünyama çekilip “Yazdım da ne oldu?” sorgulamasına düştüğüm anlarda yazma amacımı bana hatırlatan çok kıymetli alanlar oluyor. Okurun kapağa ilk bakışından cümlelerimi okurken yüzlerindeki mimiklerine kadar şahit olmak, yazdıklarımın insanlardaki karşılığını somutlaştırıyor. Okuyucu için ise fuarların hem doğrudan temas kurarak yazardan ilham almak hem de bazı konularda yalnız olmadığını hissetme imkânı sunduğunu düşünüyorum. Özellikle minik okurların hayatımı ve kitaplarımı duyduktan sonra “Bütün bu kitapları Özge Abla yazmış!” derken gözlerine ve yüzlerine yansıyan o ilk heyecanlarına tanık olabilmek benim için o kadar değerli ki…

18.Şu an üzerinde çalıştığınız yeni projeleriniz ve keşfetmek istediğiniz yeni türler var mı?

Şu an kurgusal bir alana adım atarak insanlar üzerindeki gözlemlerimi ve analizlerimi harmanladığım polisiye/gerilim türünde bir roman üzerinde çalışmaktayım.  

19.Okuyuculardan aldığınız, sizi en çok duygulandıran ya da şaşırtan geri dönüşler nelerdir?

Okurların yazdıklarım sayesinde; hayata dair şikâyetlerini bırakıp sahip olduklarının değerini anladıklarını ifade etmeleri, beni ailelerinden biri olarak görüp bunu davranışlarına da yansıtmaları, diğer yandan benimle benzer süreçlerden geçen ailelerin de kitaplarımda bir umut ışığı bulduklarını söylemeleri ve Gözyaşı Günlüğü üzerinden yas sürecinde kendilerini yalnız hissetmediklerini paylaşmaları beni en çok duygulandıran geri dönüşler oluyor. Beni anlayan insanların olduğunu görmek tarifsiz bir duygu… Diğer taraftan bana ulaşan insanların kitaplarımdaki en ufak ayrıntı ile ilgili son durumu merak edip bana sormalarına ise çok şaşırıp mutlu oluyorum.

20.Edebiyat yolculuğunun başında olan yazar adaylarına ne gibi tavsiyelerde bulunmak istersiniz?

Yazacakları türü veya konuyu dış beklentilere göre değil, kendi iç seslerine ve o anki duygularına göre belirlesinler. Çok iyi birer gözlemci olmaya çalışıp yargılamadan önce anlamaya ve empati kurmaya odaklansınlar. Karşılarına çıkan ya da özellikle çıkarılan engellerde ve motivasyonlarının tükendiği anlarda pes etmek yerine, kendilerine her şeye “rağmen” neleri başarabildiklerini hatırlatarak yollarına devam etsinler. Yazdıklarını kimse okumayacak olsa bilse, kendileri için yazmaktan vazgeçmesinler çünkü yazdıkça kendine olan farkındalığı artarak kişisel gelişimine de katkıda bulunuyor insan. 

                                                                                                                                              Özge Gargun

İlgili Yazılar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir