VİTRİN
Dünya garip bir yer. Kimse gemiyi hangi fırtınalardan geçirdiğinle, dev dalgalarla nasıl boğuştuğunla ilgilenmiyor. Herkesin tek bir sorusu var: “Gemi limana yanaştı mı?”
Bundan iki yıl önce, arkadaşlarım yemeğe geldiğinde bakliyat poşetlerimi koliye koyup arka odaya saklardım. Utanırdım. O poşetlerin düzensizliği, aslında hayatımın o dönemindeki çaresizliğin fotoğrafıydı. Bir kutu çamaşır suyu alabilmek için bile bütçe ayırmam gereken o günlerden, bugün şık saklama kaplarının dizili olduğu bir mutfağa geldim. Ama insanlar sadece o şık kaplara bakıyorlar; o dolabın arkasındaki eski utançlarımı, o koliye saklanan yoksulluğu kimse bilmiyor.
Macun çatlaklarıyla dolu eski bir arabadan, bugün “lüks” sayılabilecek bir modeline geçtim. Benim için ikisi de aynı yere gidiyor, benim karakterim aynı, ruhum aynı. Ama dünyanın bana bakışı farklı. Geçmişteki icraları, hastalıkları, yoklukla geçen o uzun yılları anlattığınızda kimse gerçekten dinlemiyor. Belki kıskançlıktan, belki de kendi dertlerinin ağırlığından…
Aslında anlatmamak gerek belki de. Kimse bize acısın istemiyoruz. Ama çocukluğundan beri travmalarla büyümüş, hiç takdir görmemiş, her şeyi tırnaklarıyla kazıyarak elde etmiş bir insan olarak; sadece “görülmek” istiyoruz. “Nereden nereye geldin, helal olsun” denmesini bekliyoruz.
Ama ne yazık ki dünya sadece vitrine bakıyor. Mutfağın içindeki o tozlu kolileri, sadece o yollardan geçenler biliyor.
