KENDİNİZDEN VAZGEÇECEK KADAR SEVMEYİN
Bazen bir insanı hayatımızda tutabilmek için kendimizden o kadar çok ödün veririz ki, bir bakmışız kendi içimizde eksilmişiz… Onu kırmamak için susar, üzülmesin diye kendimizi üzer, kaybetmemek için nice duygumuzu içimize gömeriz. Oysa insan, bir başkasını mutlu etmeye çalışırken kendi kalbini ihmal etmemeli.
Unutmayın dostlarım; herkes sizin gibi ince düşünemez, herkes sizin gibi sevmeyi, değer vermeyi, vefalı olmayı bilemez. Bazı insanlar, kendilerine sunulan güzelliğin kıymetini ancak onu kaybettiklerinde anlarlar.
Kimsenin sevgisini kazanmak uğruna kendi değerinizi küçültmeyin. Sizi görmeyene kendinizi anlatmak, sizi anlamayana kalbinizi açmak için ömrünüzü tüketmeyin. Çünkü gerçek sevgi, insanı yormaz; kendinden vazgeçmeye mecbur bırakmaz.
İyi insanlar kaybetmez… Bazen sadece yanlış insanların hayatından sessizce çıkarlar. Ve inanın, bir gün dönüp baktığınızda en büyük kazancınız, kendinizi kaybetmeden yolunuza devam etmiş olmak olacaktır.
Kalbinizi herkesin kapısına bırakmayın. Her gönül, sizin güzelliğinizi taşıyacak kadar geniş değildir. Kendinize de en az başkalarına gösterdiğiniz kadar merhametli olun. Çünkü siz de sevilmeyi, anlaşılmayı, düşünülmeyi ve kıymet görmeyi hak ediyorsunuz.
Rabbim gönlünüzü yoranlardan uzak, kalbinize huzur veren insanlarla karşılaştırsın. İyi niyetinizi eksiltmesin, güzel kalbinizi incitmesin. Allah’ın gülleri yakanızı bırakmasın inşallah…
