Ölüm Var
Kelebeğin kalbini kırmış,
Gönlünü yarın alırım diyor…
Hayatın koşturmacasında ölümlü bir dünyada yaşadığımızı zaman zaman unutuyoruz.
Bu sabah bir ölüm haberiyle açtım gözümü
Ve durup düşündüm
En son ne zaman çalmıştım anneannemin kapısını…
Ya da seviyorum dediğim bir arkadaşımla en son ne zaman oturup bir kahve içmiştim.
En son ne zaman kırdığım bir kalbi onarmaya çalışmıştım..
Ya da kaç zaman oldu küstüğüm insanlara dönüpte bakmayalı…
Ölüm diye bir gerçek var,
Ve biz her yoldan dönülür zannediyoruz.
Her şey halledilir,
Her şey telafi edilir sanıyoruz…
Halbuki vakit yok, belki de hiç olmayacak…
Kalp kırmaktan imtina etmiyoruz,
Kırıldığımızda çözüm üretmek yerine geri çekiliyoruz.
İnsanların birbirine karşı tahammülü bitti
Kimsenin birbirine eyvallahı yok
Girdiğimiz ego savaşlarının galibi yok
İnsanlık kaybetti,
Dostluk kaybetti,
Biz kaybettik.
Umursamaz gibi görünsekte içerde işler karışık
İçerisi darmadağın…
Bazen yüzüme gözüme bulaşıyor hayat.
Düzeltmeye çalıştıkça daha da bozuyor gibiyim.
Suçlu kim?
Ben miyim ?
Ya da insanlara yüklediğim mana da mı sıkıntı var bilmiyorum…
Yüklediğim her mananın altında kalıyorum.
İnce düşünen insanlar,
Daha çok hasar alıyor sanki
Ve hayat bu inceliği hak etmiyor gibi.
Sonra diyorum ki yine de ölüm var…
Hayat birine küs kalacak kadar uzun değil.
