“Niye?” Dünyanın En Aptal Kelimesi
“Niye?” dünyanın en aptal kelimesi olabilir. Çünkü insan bu soruyu çoğu zaman gerçeği öğrenmek için değil, yaşadığını kabullenemediği için sorar. Bir şey bitmiştir ama biz hâlâ başladığı yerde dururuz. Biri gitmiş, ardından cevapsız sorular bırakmıştır. Bir söz kalbimizi kırmış, bir sessizlik içimizde büyümüş ya da güvendiğimiz biri bizi hayal kırıklığına uğratmıştır. Biz ise olanı değiştirecekmiş gibi durmadan aynı yere döneriz: Niye böyle yaptı, niye sustu, niye değişti, niye beni anlamadı, niye ben?
Cevap aradığımızı sanırken aslında aynı yaranın çevresinde dolaşırız. Her “niye” bizi o ana geri götürür; unutmaya çalıştığımız sözü yeniden hatırlatır, kapatmak istediğimiz kapıyı bir kez daha açar. Üstelik bir karşılık bulsak bile çoğu zaman içimiz rahatlamaz. Çünkü canımızı acıtan yalnızca sebebini bilmemek değil, yaşananı değiştiremeyecek olmaktır
Bazen karşımızdaki kişi kendince açıklamalar yapar. “Mecburdum,” der. “Ben de zorlandım,” der. “Böylesi daha doğruydu,” der. Fakat hiçbir cümle kırılan yeri eskisi gibi yapmaz. Söylenenleri dinleriz ama içimizdeki boşluk kapanmaz. O zaman aradığımızın bir açıklama olmadığını fark ederiz. Biz aslında geçmişin değişmesini, söylenen sözlerin geri alınmasını, gidenin dönmesini ya da yaşananların hiç olmamış sayılmasını bekliyoruzdur. Oysa geçmiş, insanın bütün soruları karşısında susmayı iyi bilir.
“Niye?” bizi olduğumuz yerde tutar. Zihnimizi yorar, içimizde bitmek bilmeyen konuşmalar başlatır. Söylenmemiş cümleleri tamamlar, hiç yapılmamış konuşmaları tekrar tekrar kurarız. Kendimizi savunur, hesap sorar, sonra karşımızdakinin yerine yine kendimiz cevap veririz. Bütün bunlar zihnimizde sürerken hayat dışarıda akmaya devam eder. Gün doğar, akşam olur, insanlar bir yerlere yetişir. Biz ise anlamını çoktan kaybetmiş bir sorunun başında bekleriz.
Belki de kendimize sormamız gereken, “Niye oldu?” değil, “Bundan sonra ne yapacağım?” sorusudur. Çünkü ilki bizi sürekli geriye çekerken, ikincisi önümüzde yeni bir yol açar. Biri kaybettiklerimizi gösterir, diğeri elimizde kalanları hatırlatır. Biri yarayı canlı tutar, öteki iyileşmenin nereden başlayacağını söyler. Geçmişin nedenlerini aramak bizi aynı noktada bırakırken, bundan sonrasını düşünmek yeniden hareket etmemizi sağlar.
Her şeyin bir açıklaması olmayabilir. Bazı insanlar neden kırdığını fark etmez. Bazıları bilir ama söylemeye cesaret edemez. Bazılarıysa verdiği zararı önemsemez. Onlardan gelecek cevabı beklemek, kendi huzurumuzun anahtarını başkasının cebine koymaktır. Oysa insan, kimi zaman hiçbir açıklama duymadan da bir meseleyi kendi içinde tamamlamayı öğrenmelidir. Bu, yaşananları önemsiz görmek ya da acıyı yok saymak değildir. Tam tersine, ne yaşadığını kabul edip artık onun içinde yaşamamayı seçmektir. Kırıldığını bilmek ama kırgınlığın seni yönetmesine izin vermemek, gidenin ardından üzülmek ama kendini de onunla birlikte kaybetmemektir.
Bir gün bütün “niye”lerimizi önümüze koyup bakmalıyız. Hangisinin cevabı hayatımızı gerçekten değiştirecek? Hangisi gideni geri getirecek, söylenenleri geri alacak ya da kaybolan zamanı yerine koyacak? Bu soruların hiçbirinin yaşananları değiştirmeyeceğini kabul ettiğimizde, küçücük bir kelimenin içimizde ne kadar büyük bir yer kapladığını da görürüz. Cevap vermeyen insanlardan, kapanmış kapılardan ve geride kalmış günlerden hâlâ bir şey beklediğimizi fark ederiz.
Belki de her şeyin nedenini bilmek zorunda değiliz. Bazı cevapların bize iyi gelmeyeceğini, bazılarının ise hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini kabullenebiliriz. Yaşananı olduğu yerde bırakıp yolumuza devam etmek, vazgeçmek değil; kendimizi geçmişin elinden kurtarmaktır. Çünkü hayat, bütün sorularımız cevaplandığında değil, cevapsız kalanlara rağmen yürümeye başladığımızda değişir.
“Niye?” dünyanın en aptal kelimesi olabilir. Çünkü bizi sürekli geriye baktırır. Oysa hayat, nedenini aradığımız yerde değil, yeniden başlamaya cesaret ettiğimiz yerde güzelleşir.
1 Comment