RÖPORTAJ:NUR KÖSE

Varyasyon Kalemler Dergisi Röportaj Taslağı

1. Eser sahibi kimdir? Sizi yakından tanıyabilir miyiz?

Merhabalar, ben Nur Köse Hayatı kelimelerle anlamlandırmaya çalışan, kendi iç dünyasını ve gördüğü gölgeleri kağıda döken bir kadınım. Aynı zamanda üç evlat annesiyim; kelimelerim kadar evlatlarım da hayatımın en kıymetli merkezi. Yazmayı sadece bir eylem değil, ruhun nefes alışı olarak görüyorum.

2. Yazarlığa adım atmanızdaki asıl kırılma noktası ne oldu?

Aslında içimde hep yazma arzusu vardı ama ‘Esaret 302’ ile bu arzuyu somutlaştırma cesaretini göstermem, kelimelerimin artık sadece defter aralarında kalmaması gerektiği hissiyle başladı. Kendi dünyamı okurla paylaşma isteği ve hikayemin zihnimde  kurduğu baskı, bu adımı atmamdaki en büyük kırılma noktası oldu.

3. Sizi ilk kez kalemi elinize almaya iten özel bir an var mıydı?

Tek bir andan ziyade, hayatın akışında insanın içine attığı, sesini çıkaramadığı anların birikimi diyebilirim. Yazmak benim için sessizliğin çığlığıdır. İçimdeki o kalabalığı susturmanın ve dış dünyadan kaçıp kendi sığınağımı kurmanın en saf yoluydu kalem tutmak.

4. Çocukluğunuzdaki veya gençliğinizdeki okuma alışkanlıklarınızın bugünkü yazım dilinize ve üslubunuza nasıl bir etkisi oldu?

Çocukluğumdan beri kelimelerin büyüsüne inandım. Klasik ve modern edebiyatın o derin, sarsıcı metinleriyle büyümek dilimi besledi. Zaten bana sıkça eleştiri olarak gelen o yoğun benzetmeler ve metaforlar da bu birikimin doğal bir sonucu. Ben düz bir hikaye anlatmayı sevmiyorum; okur kelimelerin arasında yürürken kokuyu, rengi, o psikolojik gerilimi iliklerine kadar hissetsin istiyorum.

5. Hangi deneyimlerden sonra yazar olmaya karar verdiniz?

Yazar olmaya bir günde karar vermedim aslında; yazdıkça, kağıtla aramdaki o bağ kopmaz bir hale geldikçe bunun bir ‘oluş’ hali olduğunu fark ettim. Kendi yazdığım karakterlerin sokaklarında yürüyüp onların acılarını ve sevinçlerini paylaştığımı gördüğüm an, geri dönüşü olmayan bu yola girdiğimi anladım.

6. İyi bir yazar olmanın şartları nelerdir siz bu yolda nasıl bir yöntem izlediniz?

Bence iyi bir yazar olmanın ilk şartı samimiyettir. Okuyucu yazarın samimiyetsizliğini hemen hisseder. Ben bu yolda sadece içimden gelen sese kulak verdim; başkalarının ne yazmamı beklediğinden ziyade, benim zihnimin hangi hikayeyi talep ettiğine odaklandım. Bolca okumak, gözlemlemek ve en önemlisi sabırlı olmak bu yoldaki en büyük pusulam oldu.

7. Kaleme aldığınız ilk kitap nedir ve varsa diğer kitaplarınız nelerdir?

İlk göz ağrım ve okurla buluşan ilk eserim psikolojik dram türündeki Esaret 302 oldu. Kızımın ısrarı ve desteğiyle bu yola baş koydum ve ilk olarak bu eseri çıkardım. Şu an üzerinde çalıştığım, kaleme aldığım toplam üç kitabım var; sırasıyla devam niteliğindeki Esaret 2 ve zihinsel yolculuğun diğer parçaları.

8. Kitaplarınızdaki konuları yazmaya yönlendiren en önemli etken ya da etkenler nelerdir?

İnsan zihninin labirentleri, kilitli kalmış geçmişler ve vicdan muhasebeleri beni her zaman cezbetmiştir. Esaret 302 özelinde ise; insanın kendi zihninin veya hayatın ona sunduğu koşulların ardında nasıl ‘esir’ kaldığını sorgulama isteği bu hikayeyi yazmama öncülük etti.

9. Hikayeyi kurgularken karakterlerinizin kaderini tamamen planlıyor musunuz, yoksa yazım sürecinde karakterlerin kendi yollarını çizdiği oluyor mu?

Kesinlikle karakterler kendi yollarını çiziyor. Ne kadar taslak yaparsanız yapın, masa başına oturduğunuzda kalem kağıda değdiği an karakterler canlanıyor ve kendi kararlarını alıyor. Bazen ben bile ‘Acaba burada ne yapacaklar?’ diye merakla yazıyorum. Onları kafamda sabitlemek yerine serbest bırakmak hikayeyi daha gerçekçi kılıyor.

10. Size ilham veren şeyler nelerdir?

İlham bazen sessiz bir odada duyulan rüzgarın sesi, bazen bir kahve yudumunda zihne düşen tek bir cümle, bazen de insanın kendi iç hesaplaşmaları oluyor. Hayatın göz ardı edilen, gölgede kalan detayları bana her zaman yazacak bir şeyler fısıldar.

11. En çok hangi dönemlerde üretken oluyorsunuz ve yazma konusunda sizi en çok motive eden şey nedir?

Genellikle gece sessizliği çöktüğünde, etraf tamamen sakinleştiğinde zihnim en berrak dönemine ulaşıyor. Beni en çok motive eden şey ise; kelimelerimin bir gün bir okurun kalbine dokunacağını, onun içindeki gizli bir kapıyı aralayacağını bilmek.

12. Okuyucular neden sizin kitabınızı okumalı?

Çünkü Esaret 302, sıradan bir hikaye sunmuyor; insan zihninin en karanlık odalarında bir gezinti vaat ediyor. Yüzeyde kalanlarla değil, ruhun derinliklerindeki çatışmalarla ilgilenen, bittikten sonra bile akılda soru işaretleri bırakan bir psikolojik dram arıyorlarsa, bu kapıyı mutlaka aralamalılar.

13. Kitap ya da kitaplarınızdaki ana fikirler ve vermek istediğiniz mesajlar nelerdir?

En temel mesajımız: İnsan kendi zihninin ve geçmişinin kurbanı olabilir ama uyanmak her zaman mümkündür. Kilitli kapıların ardındaki esaret, ancak hakikatle yüzleşildiğinde son bulur. Okurun sayfalardan çıktığında kendi iç dünyasına dönüp ‘Ben hangi odanın kapısını kilitledim?’ diye sormasını isterim.

14. Yazar olmanın ve yazmanın sizin için zor yanları nelerdir, bunlarla nasıl başa çıktınız?

Yazmanın en zor yanı, karakterlerin acılarını, o yoğun psikolojik ağırlığı içinizde taşımak ve masadan kalksanız bile zihninizin o dünyada kalmaya devam etmesidir. Bununla başa çıkmanın yegane yolu yine kelimeler sığınmak; yazdıkça hafifliyor, kağıda dökerek o yükü omuzlarımdan atıyorum.

15. Yazar tıkanıklığı yaşadığınızda bu durumun üstesinden nasıl geliyorsunuz?

Tıkanıklık anlarında zorlamıyorum Kalemi bırakıp duruyorum. Bazen müziğin sesine sığınıyorum, bazen doğaya bakıyorum ya da kahvemi alıp sadece sessizliği dinliyorum. Zihin dinlendiğinde, o kilitli kapı kendi kendine aralanıyor zaten.

16. Kitaplarınızı kitlelere ulaştırmak, kendinizi tanıtmak ve düşüncelerinizi insanlara anlatmak için ne gibi organizasyonlar yapıyorsunuz?

Şimdilik en büyük köprümüz dijital dünya. Instagram (@nuresilakose) üzerinden okurlarımla birebir bağ kuruyorum. Bunun yanı sıra kitaplarımın basılı hallerini doğrudan okura ulaştırdığım Shopier mağazam üzerinden, her siparişi özenle hazırlayıp paketleyerek kişisel bir bağ kurmaya özen gösteriyorum.

17. Kitap fuarlarındaki okur-yazar buluşmalarının sizin için önemi nedir, bu etkinliklerin size ve okuyucuya ne gibi katkılar sağladığını düşünüyorsunuz?

Bir yazar için okurun gözlerindeki o ışıltıyı birebir görmek paha biçilemez bir his. Ekran arkasından çıkıp aynı havayı solumak, o imzalı kitabı ilk kez ellerine verdiklerindeki heyecanı paylaşmak hem beni yazmaya daha çok bağlıyor hem de okurun o bağı kalıcı kılıyor.

18. Şu an üzerinde çalıştığınız yeni projeleriniz ve keşfetmek istediğiniz yeni projeler var mı?

Olmaz mı, masamda hem tamamlanmış hem de hala nefes almaya devam eden dosyalarım var. Şu an Esaret 302’nin devamı olan ikinci kitabı da yazıyorum; bir yandan da adını şimdilik saklı tuttuğum, kaleme almaya devam ettiğim başka bir hikayem daha yürüyor. Bir de tamamen bitmiş bir dosyam var ki en kısa zamanda uygun bir yayıneviyle anlaşırsam onu da okurlarla buluşturmayı çok istiyorum. Hatta öyle bir hikaye ki sonunda kendi yazdığım satırlara oturup kendim bir saat ağladım… Kendi kalemimden çıkan bir metnin beni bu kadar sarsması bile ne kadar derin bir şey yarattığımı gösteriyor; gerçekten çok güzel, bomba gibi bir kitap geliyor!

19. Okuyuculardan aldığınız, sizi en çok duygulandıran ya da şaşırtan geri dönüşler nelerdir?

Bana ‘ablam’, ‘hocam’ diyerek yazan, benimle dertleşen ve kitabın gizemini çözmeye çalışırken heyecanla teoriler üreten okurlarım var; bu bağ her şeye bedel. En çok mutlu ve gururlu hissettiren şeyse, ilk kitabım olmasına rağmen okurların bayıldığını söylemeleri, sanki bir film izler gibi okuyup bir solukta bitirmeleri. Sürekli mesaj atıp ‘Bu sayfada kesin şöyle olacak, eminim’ diye tahmin yürütüyorlar ama hiçbir şey umdukları gibi çıkmıyor, her seferinde büyük bir ters köşe yaşıyorlar ve sonunu asla tahmin edemiyorlar. Bunun benim bu kadar hoşuma gitmesinin sebebi de şu: ben uzun ve sıkıcı betimlemelerle okuru yormak istemedim. Tam tersine; akıcı, akılda kalıcı, hayatın tam içinden ama sonunda okura mutlaka bir parça bir şey bırakıp iz bırakan bir hikaye kurguladım. Okurların bu akıcılığı ve ters köşeleri yakalayıp bu denli sahiplenmesi benim için en büyük ödül.

20. Edebiyat yolculuğunun başında olan yazar adaylarına ne gibi tavsiyelerde bulunmak istersiniz?

Öncelikle kendi seslerini bulsunlar ve asla vazgeçmesinler derim. Başkalarının ne dediğine takılmasınlar; çünkü her kalemin kendine ait bir rengi, her hikayenin atacağı bir köprü vardır. Sabırla yazmaya, içlerindeki o dünyayı kağıda dökmeye devam etsinler. Hayallerinden asla vazgeçmesinler, ne olursa olsun. Bu hayal ister yazmak olsun ister bambaşka bir şey; “yaşım geçti” ya da “ben yapamıyorum” gibi cümlelerin ardına saklanmasınlar. Hayatın bizi sarsan o kırılma noktalarından ayağa kalkıp yeniden başlamak, düşsek bile yola devam etmek çok kıymetli. Bence en kötü şey hayalsizliktir; hayal kurmadan, umut etmeden yaşamak insanı içten içe tüketir. Pes etmesinler, kendi yollarını sabırla yürüsünler. Son olarak; buraya kadar gelip satırlarıma ortak olan, beni okuyan herkese yürekten teşekkür ediyorum. Ve bana kendimi, kalemimi ve hikayemi bu satırlarla ifade etme fırsatı sunduğu için Varyasyon Kalemler Dergisi’ne de çok teşekkür ederim.

 (https://www.shopier.com/Kelaminkadraji) 

İlgili Yazılar

2 Comments

Avarage Rating:
  • 0 / 10
  • akyarkevser9@gmail.com , 19 Kasım 2026 @ 18:45
  • Umut , 19 Kasım 2026 @ 19:17

    Kendinizi çok güzel ifade etmişsiniz başarılarınızın devamını dilerim okurunuz bol olsun. Kitabınızı en kısa sürede okuyacagim

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir