Köşe Blog Yazıları

Eğitimsiz ve İlgisiz Ebeveynler İnsanlar, gerçek yaşam amaçlarından çok uzak oldukları için nefsine köle olmuş ruh, bedenden uzaklaşıp özgür kalmaya, kaynağını aramaya yöneltir kendini ama nefis buna izin vermez. Bir çocuk atalarından sadece; ‘’Sen Müslümansın, öyle yaşar isen cennete gidersin’’ diye telkin alır devamlı ama nasıl yaşandığını, nasıl davranılacağını, çocuğun kendisinin öğrenmesini bekler. Çünkü, kendileri de atalarından öyle duymuştur ve isteyerek veya istemeyerek buna uymak zorunda kalır çocuklar da. Çocuklar daha bebekken belleği her şeyi kaydeder. İyiyi de alır kötüyü de. Önemli olan ona iyiyi öğreterek canlıları ve doğayı seven bir birey haline getirebilmek zor mudur? Çocuklar ailesi tarafından yeterince…

VK. 12. Sayı Ekim sayısı ..İndir

YA HAYAT ÇOKTAN BAŞLADIYSA?Hayatımızın ne kadarını gerçekten yaşayarak, ne kadarını yaşamaya hazırlanarakgeçiriyoruz?Bu soru son zamanlarda zihnimi oldukça meşgul ediyor. Çünkü çoğumuzun hayatındabirbirine benzeyen cümleler var: Okul bitsin, işe gireyim; biraz para biriktireyim, borçlarımıkapatayım; şu yoğun dönem geçsin, işler biraz düzene girsin… Sonra kendime daha fazlazaman ayıracağım, daha çok gezeceğim, sevdiğim insanlarla daha fazla vakit geçireceğim,uzun zamandır ertelediğim şeyleri yapacağım.Geleceği düşünmekte elbette yanlış bir şey yok. İnsan hedef koymalı, çalışmalı,ilerlemeli ve koşullarını iyileştirmek için çaba göstermeli. Sorun, gelecek için çalışmaklabaşlamıyor; bugünü, ulaşmak istediğimiz hayatın bekleme odasına çevirdiğimizde başlıyor.Çünkü hayat, bizim büyük anları beklediğimiz kadar büyük anlardan oluşmuyor; çoğunluklasıradanlığın içinde akıp gidiyor:…

RESSAM Adam önüne eğilmiş sürekli olarak bir şeyler karalıyordu. Merakımı gideremedim, yanına yaklaşıp, dibine kadar sokuldum. Ne çizdiğini anlayamamıştım “ Güzel şeyler, neyin resmi bunlar” dedim. “ Bilmiyorum neyin resmi” dedi.” Sanki Picasso’ yu andırıyor, bravo “ dediysem de adam aldırış etmeksizin çizmeye devam etti. “ Bunlar harika” diye yineledim, “ Bir de renkli yapsanız” “ Renkli” diye tekrar etti kendi kendine. “ Karakalem’ de çok yeteneklisiniz, yağlıboya yapsanız çok satardı” Başını yukarı kaldırdı, opak gözleriyle sesimden yüzümü yakalamaya çalışıyordu sanki. Tekrar yineledi: “Renkli…”Düşündüm: Bu adamın gözleri görseydi eğer kim bilir ne şaheserler yapardı.Adam başını yine önündeki kâğıda çevirerek mırıldandı:…

Bir Kavanoz Bamya Turşusu ve “Ben de Yapabilirim” Hissi 10 Eylül’de Düşüncenin Muhatabı Olmayınca diye bir yazı yazmıştım. Düşüncelerimi paylaşabileceğim, karşılığında yalnızca bir beğeni değil, başka bir düşünce, bir soru, belki bir itiraz bulabileceğim bir muhatabı arıyordum. Sonra bir süre yazmak içimden gelmedi. Aslında söyleyeceklerim bitmemişti. Zihnimde hâlâ sorular, gözlemler, hayatın içinden geçen düşünceler vardı. Ama onları yazıya dönüştürmek için kendimi eskisi kadar istekli hissetmiyordum. Belki de bazen insan düşünmekten değil, düşüncelerini sürekli bir yere taşımaya çalışmaktan yoruluyor. Ben de başka bir şey yaptım. Bamya turşusu kurmaya karar verdim. Daha önce hiç yapmamıştım. Belki de bu kararın arkasında sandığımdan daha…

AŞKIN BİN HALİ Aşkın tek bir tarifi yoktur. Kimi zaman bir insanın gözlerinde başlayan sessiz bir yolculuktur aşk. Kimi zaman hiç söylenmemiş bir cümlenin içinde saklanır. Bazen bir telefonun çalmasını beklemektir, bazen gelmeyeceğini bildiğin hâlde kapıya bakmaktır. Bazen bir şarkının tam ortasında birini hatırlamak, bazen kalabalığın içinde yalnızca onun sesini aramaktır. Aşk, herkesin kalbinde başka bir biçimde yaşar. Kiminin aşkı kavuşmaktır, kimininki beklemek.Kiminin aşkı sarılmaktır, kimininki uzaktan sevmek.Kiminin aşkı bir ömür sürer, kimininki birkaç ayda insanın bütün ömrüne sığacak kadar iz bırakır. Çünkü aşkın ölçüsü zaman değildir. Bazen yıllarca yanında olan biri kalbinde hiçbir iz bırakmaz; bazen birkaç dakika karşılaştığın…

Baktığımız Yerden “Nasıl gidiyor?” Basit bir soru aslında. Fakat son zamanlarda bu sorunun cevabı çoğu kez aynı kapıya çıkıyor: “Ne olsun… Hayat.” Ardından sıralanıyor şikâyetler. İşten, evden, havadan, insanlardan, bedenden, zamandan, yemekten, uykudan, trafikten… Yağmur yağsa yağmur fazla, güneş açsa hava sıcak. Oturduğu sandalye rahatsız, yürüdüğü yol uzun, yaptığı iş yorucu. Sanki hayatın içinde iyi olanı bulmak için değil, şikâyet edecek bir şey yakalamak için dolaşıyoruz. Bir süre sonra şikâyet etmek yalnızca bir davranış olmaktan çıkıyor; alışkanlığa, ardından bir bakış biçimine dönüşüyor. Ve insan, dünyaya baktığı yerden kendi hayatını da görmeye başlıyor. Çünkü dikkat ettiğimiz şey büyüyor. Eksiklere baktıkça eksikler…

Yorgunluk İçimizde Yorgun bir toplum olduk farkında mısınız? Bitmeyen yoksullukla birlikte zerrelerimize işleyen bir yorgunluk bizimkisi. Her gün televizyon ekranlarında şiddet haberlerini görüp normalleşmekten yorgunuz. Güzel bir geleceğin hayalini kurmaktan hem mahrum hem yorgunuz. Fiziksel bir yorgunluk değil bizimkisi. Damla damla büyüyen, ama fark edilmeyen. Sözcüklerimiz yorgun bizim. İki lafın belini kıracak sözcüklerimiz boğazımızda koca bir düğüm. Her gün aynı sabaha uyanmaktan, aynı sabahların içinde sabahlara inat karanlığa hapsolmaktan yorgunuz.  İnancımıza tutunup, inancımızdan vurulmaktan, aynı şeyleri tekrar tekrar konuşup anlaşılmamaktan, belki de anlatmayı bırakmaktan yorgunuz. Bu son olsun deyip güzel sonları yazamamaktan, insanca yaşayamamaktan yorgunuz. Sıkı sıkı tutunduğumuz umudumuz yorgun.…

CEZAEVİ Cezaevi kapılarının ardında yalnızca suçlular yaşamazdı. Bazen masumlar da yaşardı. Bazen bir hata yapanlar… Bazen bilerek yanlış yapanlar… Bazen istemeden bir olayın içine düşenler… Bazen de başkasının suçunu üzerine almak zorunda bırakılanlar. Çünkü hayat, dışarıdan bakıldığında göründüğü kadar kolay değildi. İnsanlar birini cezaevinde gördüğünde hemen hüküm verirdi. “Demek ki suç işlemiş.” “Bir şey yapmıştır.” “Ceza aldıysa vardır bir sebebi.” Ama kimse o insanın o kapının arkasına nasıl geldiğini sormazdı. Kimse geceleri ne yaşadığını bilmezdi. Kimse ailesinin onu tehdit edip etmediğini, korkutup korkutmadığını, susturup susturmadığını bilmezdi. Çünkü bazı insanlar suç işlerdi. Bazıları ise başkasının suçunun altında kalırdı. Ve bazen bir…

ESKİŞEHİR                 Adı eski ile başlıyor fakat o kadar modern ve o kadar temiz bir şehir ki…Üç bölgeye kıyısı var. Karadeniz, Marmara ve İç Anadolu….Bir kaç yıl önce İhsan Uzun Ortaokulu’nda ücretli öğretmenlik yaparken, gezi düzenlenmişti buraya niyet etmiştim fakat çocuklarım müsait olmadığı için gidememiştik. O zamandan beri içimde ukde olarak kalmıştı şehir. Hani bir bilgine sormuşlar. Çok okuyan mı? Çok gezen mi bilir ? Diye….Onu bunu bilmem ama insan okuduklarını unutabiliyor, en iyi öğrenme şekli o işi yaparak öğrenmedir diye düşünüyorum. Gezdim, gördüm, öğrendim unutmam mümkün değil artık.      Eskişehir milyona yaklaşan bir nüfusa sahip… En başta siyaset ve…