Köşe Blog Yazıları

İnsan bazen geçmişi bir yük sanıyor. Oysa biraz durup baktığında anlıyor; taşıdığı şey aslında yük değil, kendisinin en gerçek hali. Dünden bugüne getirdiğimiz ne varsa, bizi biz yapan izler aslında. Unutamadıklarımız değil yorucu olan, yüzleşemediklerimiz. Çünkü bazı anılar kapıyı çalmaz; içimizde sessizce oturur, zamanı gelince konuşur. Bir gün, hiç beklemediğin bir anda, eski bir şarkı çalar kulağında. Kalbin hafifçe sıkışır, sonra yumuşar. Gülümsersin. Çünkü anlarsın ki, o günler geçip gitmemiş; sadece yerini değiştirmiş. Çocukluğun, gençliğin, o ilk heyecanların… Hepsi hâlâ seninle, sadece daha derinde. İnsan en çok da kendinden uzaklaştığında yorulur. Oysa içimizde hâlâ koşmak isteyen bir çocuk, inanmak isteyen…

Unutkanlık insana has özelliklerdendi. Peki ya hatırlamak? Hatırlamak da insana has özelliklerden olmakla beraber, karşısındaki insan için yüklediği manevi değeri ön plana atar. Yani aslında insan, unuttuğunda yaşayabilir; hatırladığında var olabilir. Çok değişik değil mi? İki ayrı sözcük ama bir o kadar birbiriyle bağlantılı… Unutmak ve hatırlamak. Yaşamak ve var olmak. Unutmak bir ödüldü bizim için. Düşünsenize, ilkokulda oynarken düşüp dizimizi yaraladığımızda hissettiğimiz o acıyı hâlâ hissediyor olsaydık? Ya da doğum yapmış bir anne, ikinci kez doğum yapmaya cesaret edebilir miydi, az da olsa o acıyı unutmuş olmasa? Aslında unutmak, kötü bir şey gibi görünse de bize verilen bir ödüldü.…

Yazan: Ece Özdemir | Sosyolog, Felsefe Öğretmeni, Aile ve Çift Danışmanı Bazı insanlar için “hayır” demek, sevilmeme korkusunu tetikler. Bu yüzden hep “olur”, “tamam”, “ben hallederim” denir. Sınırlar silikleşir, iç ses susturulur ve zamanla kişi, kendi hayatında bile misafir gibi hissetmeye başlar. Sevilmek için susmak, çoğu zaman kendini yok saymakla eşdeğerdir. Sınır koymak bir çizgi çizmekten fazlasıdır. Kendini tanımaktır, neyi hak ettiğini bilmektir, neye tahammül etmemen gerektiğini fark etmektir. Ama sınır çizemeyen biri, genellikle kendini sevgiye layık görmeyi de tam olarak öğrenememiştir. “Onlar beni bıraksın istemiyorum” düşüncesi, sınırların üzerine inşa edilen kalın bir sessizlik duvarına dönüşür. Danışanlarımdan biri bir gün…

Bazen hayat, en sade anlarda kendini hatırlatır. Gürültünün, telaşın, yetişmesi gereken işlerin arasında birden durup bakarsın… ve görürsün. Yol kenarında açmış birkaç papatya. Kimseye bir şey ispatlamaya çalışmadan, sadece var olarak bulunduğu yeri güzelleştiren o küçük çiçekler. Nisan ayı tam da böyle bir şey aslında. Kışın ağırlığını omuzlarından yavaşça alır, yerine hafif bir umut bırakır. İşte o yüzden “Nisan, papatyaları selamlıyor” cümlesi sadece bir doğa betimlemesi değil; bir ruh hâlidir. Çünkü papatyalar, en gösterişsiz halleriyle bile umut taşır. Ne bir gül kadar iddialıdırlar ne de bir orkide kadar narin. Belki de tam bu yüzden gerçeklerdir. Hayat gibi. Sevgi gibi. Beklemeden,…

“Bazı hikâyeler köyün içinde değil… çocukların içinde yaşanır.”  Anadolu’nun içlerinde, rüzgârın toprakla konuştuğu bir köy vardı: Kavaklıdere.  Bu köyde herkes birbirini tanırdı.  Ama kimse herkesin içini bilmezdi.  Sabahları horoz sesiyle uyanan evler,  öğleye doğru çocuk sesleriyle dolardı.  Köyün küçük okulu…  iki katlı, eski ama ayakta duran bir binaydı.  O okulda iki çocuk vardı.  Biri Esmeray…  Sessizdi.  Konuşurken gözlerini kaçırır,  gülerken bile tam gülmezdi.  Diğeri Mert…  Kalabalığın içindeydi.  Sesini duyurmayı sever,  herkesin içinde kendine yer açardı.  Ama bazı çocuklar yer açarken…  başkalarının yerini daraltır.  Başta kimse fark etmedi.  Bir sözle başladı.  Küçük bir alay…  arkasından gelen bir kahkaha…  Kimse dur demedi.  Sonra tekrar etti.  Aynı sözler…  aynı bakışlar… …

Bugün içimiz buruk, gözümüz yaşlı. Ne anılar kaldı ne de hayaller. Hepsi birer mazi oldu. Ay yıldızlı bayramızın altında nesil nesil büyümekteyiz. Ama, izin vermediler. Kıydılar, yok ettiler, parçaladılar, mezara gömdüler. Çocuk bayramıydı bugün, ocaklar söndü, evlerinde bir tabak, iki tabak eksildi. Yarım kalan eğitimleri okul sıralarında son buldu. Annenin umutları gitti, yas tuttuldu. Çocuğunun saçlarını  ören anne vardı, gözlerinin içine bakar gelecek sunardı. Nereden bilecekti ki son bakış olduğunu, nereden aklına gelirdi bir başkası canına kıyacağını.  Çocuk bayramıydı bugün. Tarihler boyu konuşulacak bir ağıt. Annelerin yürekli feryat edecek bir ağıt. Öğretmenlerin unutmayacağı bir ağıt. Bu esnada da eğiticimlerimize yapılan…

TUT (MA) ZAMANI Alışageldiğimiz veya elimizde hükmettiğimizi zannettiğimiz zaman ve evren dengesi, hatta beynimiz bile aslında bir televizyonun uzaktan kumandası gibi bizi yönetiyor. Bu bakış açısına ulaşmak hayli yorucu ve bir o kadar da çok zaman alsa da, aslında gerçekliklerin ne kadar acıtıcı bir yönü olduğunu keşfetme yolculuğunda bir arkadaş gibi oldu.   Felsefi dinamiklerini veya kuralları biliyor olmamız ya da kalemden kâğıda döküyor olmamız, bizi birazdan bahsedeceğim kavrama ulaştıracak anlamına gelmiyor hiçbir zaman. Çünkü sonuç olarak insanız ve gücümüz, daha doğrusu var olduğuna inanmak istediğimiz gücümüz bile bir noktadan sonra kilitlenip kalma özelliğine sahip oluyor ve yaşanan durumların içerisinde…

Son zamanlarda okullarımızda tanık olduğumuz, kalbimizi derinden yaralayan üzücü olaylar; sadece eğitim camiasını değil, bir toplumun geleceğine dair beslediği umutları da sarsmıştır. Bu talihsiz gelişmeler, öğretmenlerimizin toplumdaki hayati önemini ve onlara olan minnet borcumuzu bizlere bir kez daha en acı şekilde hatırlatmıştır. Öğretmenlik, dört duvar arasında yalnızca müfredat yetiştirmek ya da teknik bilgi aktarmak değildir. Bir öğretmenin gerçek görevi; bir çocuğun gözündeki parıltıyı keşfetmek, bir gencin hayallerine can suyu vermek ve her şeyden önemlisi, fırtınalı zamanlarda öğrencisine sığınacak bir liman, onu her türlü kötülükten koruyacak bir yürek olmaktır. Sınıfın kapısından içeri giren her öğretmen, aslında o kapının ardındaki onlarca farklı…

Bir sahne düşünün… Herkesin alkışladığı bir oyun. Gerçekler bilinse bile susulan, Rolünü iyi oynayanların kazandığı bir sahne… Ama bugün o sahne sustu. Artık alkışların değil, Kaybettiklerimizin sesi var içimizde. Öğretmenler… Bir neslin yolunu aydınlatanlar. Öğrenciler… Henüz yolun başında olanlar. Bazen doğrular geç kalır. Bazen söylenmesi gerekenler söylenemez. Ve bazen hiçbir şey, zamanında yapılamaz. Geriye sadece bir gerçek kalır: Kaybettiklerimiz. Bugün neyin doğru, neyin yanlış olduğundan çok; Kimi kaybettiğimizi hatırlamak zorundayız. Ve belki de ilk kez, Alkışlamak yerine susup düşünmeliyiz. Öğretmenlerimizin ve öğrencilerimizin anısına…