Köşe Blog Yazıları

O beş günümdəDünya beş gündürsə, o beş günümdəİstərəm ki, baxım gözünə sənin .Qoy keçsin yanında bütün ömrüm də,Bənd olum hər şirin sözünə sənin.Çəkməyək heç zaman kədəri, qəmi,Sənlə olur dünya cənnət aləmi.Uzaq olsun bizdən ayrılıq dəmi,Baxım doya-doya üzünə sənin.Bir ömür əlimdə qalsın əllərin,Mənə xoşbəxtlikdir varlığın sənin.Nə yollar çəkirsə tale, qismətin,Düşsün hər addımım izinə sənin.Aylar, illər ötüb keçsə də belə,Qoymaram baharın qışa çevrilə.Neçə şeir yazsam, gəlsəm də dilə,Çatmaz gözəllikdə özünə sənin.

Signor Bayramlı Mehemmed “Kalabalık. Burası çok kalabalık. İnsanın ruhu sağır olur burada. Kaçmalıyım.” diye boş odada kendi kendine konuşuyordu Münevver. Gözünün üzerini örten ve git gide canını sıkmaya başlayan saçını bir kenara attı. Koşar adımlarla odadan ayrıldı. Dışarıda durmaksızın yağan sonbahar yağmuru vardı. Münevver arkasına bakmadan kaçıyordu. Korktuğu şeylerden kaçıyordu. Boş odadaki kalabalıktan kaçıyordu. Kafasındaki düşüncelerden kaçıyordu. Ne kadar uzağa kaçarsa kaçsın kurtulamayacağını bilmesine rağmen kaçıyordu. Yalın ayak sararmış yapraklara basarak. Ayağına takılan ağaç dalları ayağını kanatsa da kaçıyordu. Ya da kaçtığını sanıyordu. Bilmiyordu. Karanlık bir sokağa vardığında durdu. Şimdiye kadar geçtiği tüm sokaklar onun için karanlıktı. Bu sokaksa onun…

Bu hikâye, Birinci Karabağ Savaşı’nda kahramanlık gösteren tankçı asker Necefov Mezahir Ramazan oğlu’nun yaşamını ve savaş yolculuğunu anlatmaktadır. 27 Ocak 1994 tarihinde Füzuli’nin Mahmudlu kasabası ve Karahanbeyli köyü uğrunda olan çatışmalardan sonra Mezahir Necefov’un akıbeti günümüze kadar bilinmemektedir. Köyün girişinden kıvrılarak uzanan yollar, aradan ne kadar yıl geçerse geçsin, sanki geçmişin hatıralarını korumak istercesine bazı küçük izleri hâlâ içinde saklıyordu. Sokaklardaki evlerin bazılarının eski duvarları çamur ve saman karışımından yapılmıştı. Köyün merkezinde ise yıllar geçmesine rağmen hâlâ meyve vermeyen, fakat heybetini koruyan, sıcak günlerde insanların sığındığı kocaman bir ağaç yükseliyordu. Yollardaki arklar, ara sokaklarda olduğu gibi kalmıştı. Arabaların geçmesine engel…

ŞAMO Çalışdığım məktəbin şagirdi, II Qarabağ müharibəsi şəhidi Məhərrəmov Şamoya həsr edilib Şuşaya irəliləyir, Azərbaycan ordusu. Yoxdur bir azca belə, Gözdə ölüm qorxusu. Nə tank, nə top, nə barıt, Nə zirehli texnika. Ürəklərdə çox güclü, Vətən eşqi, duyğusu. Bir əsgər var burada, Bir az cılız, bədənsiz. Hamıdan öndə gedir, Olacaqdan xəbərsiz. Qırır erməniləri, Vətən qisasın alır. Bəzən elə bu anda, Sanki xəyala dalır. Anası, bacıları, Durur gözü önündə. Ömrünün ən son çağı, Ömrünün son günündə. Dırmaşır qayalara, Çox cəld, çox da sürətli. Bəlkə də, o hamıdan, Cürətlidir, cürətli. Düşmənlər yuxarıdan, Güllələri yağdırır. Bu güllələrdən biri, Bədəninə sancılır. Birdən yadına düşür,…

İNSAN EN ÇOK NEYİ KAYBETMEKTEN KORKAR? İnsan en çok neyini kaybetmekten korkar? Sevdiği bir insanı mı? İşini mi? Parasını mı? Sağlığını mı? Yoksa alıştığı hayatı mı? Belki de insan, kaybetmekten korktuğu şeyin ne olduğunu ancak onu kaybetme ihtimaliyle karşı karşıya kaldığında anlar. Çünkü bazı kayıpların adı konulamaz. Bir insanı kaybetmekten korktuğumuzu söyleriz ama belki asıl korkumuz onunla birlikte kurduğumuz hayatın da değişecek olmasıdır. Bir evi kaybetmekten korkarız ama belki korktuğumuz duvarların yıkılması değil, o evin içindeki anıların bir daha yaşanamayacak olmasıdır. Bir işi kaybetmekten korkarız ama belki asıl korkumuz yarın ne yapacağımızı bilememektir. Yani bazen kaybetmekten korktuğumuz şey, görünenin arkasında…

HERKESİN GÖRMEDİĞİ BİR YORGUNLUĞU VAR Bazı insanlar yorgun görünmez. Sabah işe gelirler. Gülümserler. Sorulara cevap verirler. İşlerini yaparlar. Arkadaşlarıyla konuşurlar. Günün sonunda yine aynı gülümsemeyle evlerine dönerler. Kimse onların gece kaç kez uyandığını bilmez. Kimse kapıyı kapattıktan sonra yüzlerindeki gülümsemenin nasıl kaybolduğunu görmez. Kimse içlerinden kaç kez “Ben artık çok yoruldum.” dediklerini duymaz. Çünkü bazı yorgunlukların sesi yoktur. İnsan bazen bedeninden önce ruhuyla yorulur ve ruhun yorgunluğu, çoğu zaman dışarıdan görünmez. Bir anne düşünün. Sabah herkesten önce uyanır. Çocuklarını hazırlar. Kahvaltıyı düşünür. İşe yetişir. Gün boyunca çalışır. Eve döndüğünde yeniden başka bir mesai başlar. Yemek yapılacaktır. Ev toparlanacaktır. Çocuğun ödevi…

Ben Yazar Değilim. Peki Neden Yazıyorum? Ben kendime yazar demiyorum. Bunu özellikle söylüyorum. Çünkü “yazar” kelimesi bende yalnızca yazan kişiyi değil; Halide Edip’i, Tanpınar’ı, Sabahattin Ali’yi, eserleriyle zamanlarını aşan insanları çağrıştırıyor. Bir kitabın kapağında adının bulunmasıyla insanın yazar olması arasında benim için uzun bir yol var. Ben o yolun neresinde olduğumu bilmiyorum. Zaten bu uğraşa bir unvan edinmek için başlamadım. Bir gün Varyasyon Kalemler’in yazar çağrısını gördüm. İlanı gördüğümde zihnimde “Ben de yazar olmalıyım” diye bir düşünce yoktu. Neden başladığımı bile tam olarak bilmiyordum. Sadece kalemi elime aldım. Sonra bu uğraşın, düşündüğümden çok daha fazlasını taşıdığını fark ettim. Meğer insanın…

SƏSSİZLİK Dolaşır beynimdə cavabsız sual, Zamanmı dəyişdi, bizmi dəyişdik? Geriyə boylanıb baxanda dərhal, Görürəm nə qədər uzaq getmişik. Hərdən bir təsəlli axtarır insan, Köhnə bir nəğmədə, köhnə bir şəkildə. Bəzən ən doğma, ən əziz kəsdən, Uzaqda qalırıq biz bu şəkildə. Yenə də eybi yox, sağ olsun xəyal, Səni mənə gətirir, hər gecə yarı. Özünlə apardın o saf gəncliyi, Mənə isə saxladın, bu duyğuları. OLAYDI İllər necə keçdi, xəbər bilmədim, Gözümün yaşını, bir an silmədim, Bu fani dünyada bir gün gülmədim, Mənim o uşaqlıq, çağım olaydı. Könlümdə arzular, xəyallar qaldı, Fələk də bəxtimi əlimdən aldı, Həsrət ürəyimə, böyük dağ saldı, Köhnə…

Qınanıram.. Mən nələr edirdim, sən nə edirdin, Sanki can atırdın sevgimiz ölə. Haqqını yeməyək, qəşəng gedirdin, Getmək hər adama yaraşmır belə. Sevgilim, getməkdə sən hansı ara Öyrəndin bu qədər mükəmməlliyi? Bacarsan bir az da get uzaqlara, Qoy hələ seyr edim bu gözəlliyi. Belə bir gözəllik görməyib aləm, Sən Allah, yolundan qalma, dayanma. Səni sevdiyimə peşman deyiləm, Çox sevdiyim üçün peşmanam amma. Görmürsən, susmuşam, demirəm nəsə, Mən səni qınasam, susub qalardım? Məni də bu qədər sevseydi kimsə, Mən də sənin kimi nankor olardım.. Qəlbimdə gizlədiyim… Birini canından çox istəməyi, Gizlədib qəlbində mənimsəməyi, Mənə sən öyrətdin gülümsəməyi, Mən sənsiz kiməsə gülərəmmi heç?…

İYİYİM! Farkında mısınız? İnsanlar daha fazla soru sormasın diye hep “iyiyim” der olduk. Peki, gerçekten iyi miyiz? Ya da her zaman iyi olmak, iyi görünmek zorunda mıyız? Yüzümüzdeki maskeler ağır gelmiyor mu artık sizce de? İnsanlar birbirine iyi olduğunu kanıtlama çabasında ne kadar efor sarf ediyor, bir düşünsenize… Bazen “yoruldum” diyebilmek bile öyle büyük bir lüks geliyor ki. İnsan bazen depresyon hırkasını omzuna geçirip öylece oturmak istiyor. Perişan mıyım? Evet. Görün halim bu… Saçlarım dağınık, gözlerim ağlamaktan şiş, göz altı torbalarım da var. Evet, biraz da mutsuzum. Hepiniz gibi… Bazen yediğim tabağı bile kaldırmak istemiyorum, doğru. Bazen yataktan çıkmak istemiyorum.…